Błędne przekonania na temat analizy technicznej.

W świecie finansów panuje wiele nieprawdziwych mitów. Dotyczy to zwłaszcza analizy technicznej. Przez co jest ona często niedoceniana.

1) Czy przeszłość można wykorzystać do prognozowania przyszłości

Wielu krytyków analizy technicznej uważa, że znajomość przeszłości nie pomaga w prognozowaniu przyszłości. Wiele osób zgodzi się jednak z tym, że na rynku występują cykle hossa-bessa. Po hossie przychodzi bessa i na odwrót.

Często jednak na szczycie hossy panuje tak duży optymizm, że większość inwestorów (w tym i  instytucjonalnych) uważa, że tym razem bessa nie przyjdzie, że wzrosty będą trwały przez następne dziesięciolecia. Mówi się o nowej ekonomii... Jeszcze niedawno mówiło się, że nauczyliśmy się ograniczać ryzyko występowania większych kryzysów. Bolesne doświadczenia giełdowych szczytów z lat: 2000 i 2007 pokazały, że takie poglądy były niezgodne z tym o czym uczy historia i co leży u podstaw analizy technicznej.

Analiza techniczna pozwalała wtedy szybciej zrozumieć, że jest to błędne rozumowanie. Świat nie rozwija się liniowo. Po okresach prosperity przychodzi kryzys... Po przebiciu ważnego wsparcia dochodzi do dużych spadków...

2) Samosprawdzające się przepowiednie

Stosowanie przez inwestorów tych samych metod (np. formacji) powinno prowadzić do tych samych decyzji inwestycyjnych i spowodować, że wystąpi efekt samospełniającej się prognozy.

Nie jest to prawda, gdyż analiza wykresów jest dosyć subiektywna. Formacje na wykresach rzadko bywają tak klarowne by wszyscy analitycy i inwestorzy byli zgodni, co do ich interpretacji.

Ponadto jest wiele różnych metod analizy technicznej, które mogą prowadzić do różnych wniosków.

Nawet, jeśli większość inwestorów miałaby takie same prognozy. To nie będą się zachowywać w ten sam sposób. Na przykład jedni będą bardzo ostrożni inni będą bardzo agresywni. Jedni będą inwestorami krótkoterminowymi inni będą inwestować w długim terminie.

3) Teoria przypadkowych ruchów cen

Zwolennicy tej teorii negują istnienie trendów na rynku. Ruchy cen są serią niezależnych zdarzeń. Wydarzenia z wczorajszej sesji nie mają żadnego wpływu na to co się wydarzy następnego dnia. Doświadczenie rynkowe pokazuje bardzo dobitnie, że teoria ta jest „wzięta z sufitu" i nie ma dla niej empirycznego uzasadnienia.

Można się zgodzić, że rynek wykazuje pewną domieszkę losowości, ale nie można twierdzić, że jest całkowicie losowy. Gdyby ruchami cen rządził tylko przypadek nie sprawdzałaby się żadna metoda prognostyczna. Strategia kup i trzymaj nie miałaby żadnego sensu.

Dla teoretyka oderwanego od rynkowej rzeczywistości, który nie śledzi uważnie zachowań rynku, rzeczywisty wykres giełdowy nie będzie się praktycznie różnił od wygenerowanego przez komputer na bazie algorytmu zakładającego losowość cen. Taka pobieżna analiza nie może być źródłem poważnej teorii.

Z matematycznego punktu widzenia teoria przypadkowych ruchów cen nie znajduje żadnego uzasadnienia. Gdyby rynek był całkowicie losowy to rozkład stóp zwrotu miałby również losowy rozkład, który opisuje dobrze znany rozkład Gaussa. Rozkład rynkowych stóp jest tylko troszeczkę podobny do rozkładu Gaussa. Dla osoby znającej matematykę, te „troszkę" to zasadnicza różnica. Ogony rynkowych stóp zwrotu są mocno poszerzone (duże stopy zwrotu znajdują się właśnie w ogonach). Ich poszerzenie wskazuje, że ponadprzeciętne stopy zwrotu pojawiają się na rynku znacznie częściej niż wynikałoby to z założenia całkowitej losowości cen.

Krachy czy silne hossy zdarzają się znacznie częściej niż z założenia losowości cen. Ludzka chciwość powoduje, że w trakcie hossy na giełdzie dochodzi do silnego przewartościowania, które następnie musi zostać bardzo mocno skorygowane aż do niedowartościowania w czasie bessy.