Metoda ta została zaproponowana po raz pierwszy przez Barbarę Star w jednym ze starszych wydań magazynu Stocks & Commodities. Wykorzystuje dwa popularne wskaźniki – MACD oraz ADX. Celem takiego połączenia jest precyzyjne zidentyfikowanie głównego trendu na rynku. W myśl teorii, inwestor korzystający z tej techniki powinien trzymać się wyznaczonego trendu, co powinno zwiększyć jego szansę na udane transakcje.
Kilka słów o wskaźnikach wchodzących w skład tej techniki. ADX jest wskaźnikiem określającym siłę trendu. Gdy jego odczyty są mniejsze od 20 to mamy do czynienia ze słabym trendem lub jego brakiem(chaotyczne poruszanie się rynku w wąskim przedziale cen). Gdy wskaźnik znajduje się powyżej 30 można mówić o silnym trendzie. Oczywiście wiele zależy od okresu przyjętego dla wskaźnika. ADX nie pokazuje kierunku trendu-tylko jego siłę.
Oscylator MACD (ang. Moving Average Convergence Divergence) opracowany został przez Geralda Appela i opublikowany po raz pierwszy w jego książce The Moving Average Convergence Divergence Trading Method. Jest to jeden z najpopularniejszych wskaźników, do dzisiaj szeroko stosowany na wielu rynkach. Jego konstrukcja jest bardzo prosta i sprowadza się do porównywania odległości między dwiema ruchomymi średnimi. Wartości dla poszczególnych średnich są dowolne, choć zasadniczo Gerald Apper zalecał stosowanie 12 okresów dla szybszej średniej oraz 26 dla średniej wolniejszej.
Założenia techniki „ADX&MACD” są proste. Wskaźnik ADX ma pokazywać czy trend istnieje, a MACD ma wskazywać jego kierunek. Gdy ADX zauważalnie wzrasta patrzymy na wykres MACD. Jeśli ten wskaźnik znajduje się w ujemnych obszarach, poruszając się w dół ,to możemy mówić o istnieniu trendu spadkowego. Trwa on do momentu załamania się wzrostów ADX i wystąpienia przeciwnego sygnały MACD.
Z trendem wzrostowym mamy do czynienia w odwrotnej sytuacji. Przy czym ADX nadal musi rosnąć, jako że jest to wskaźnik siły trendu-nie jego kierunku. Za kierunek odpowiadać będzie MACD. Gdy znajduje się w dodatnim obszarze wyraźnie rosnąc, to mówimy o trendzie wzrostowym na rynku.
Tyle teorii. W praktyce jednak tak jak i w każdej technice, tak i tu występują pewne ograniczenia. Podstawowe wady to konstrukcja obu wskaźników. ADX ma tendencję do opóźniania się względem wydarzeń rynkowych. MACD natomiast jest przede wszystkim oscylatorem. Będzie więc dawać złe sygnały w czasie długich i wyraźnych trendów. Przykład:
Rozwiązaniem jest odpowiedni dobór wartości wskaźników. W tym przykładzie MACD miał standardowe ustawienia, podczas gdy dla ADX było to (21,21). Nic nie stoi jednak na przeszkodzie aby poszukać takich ustawień, które sprawią że ta technika będzie użyteczna dla nas w tych przedziałach czasowym jakie preferujemy.
Alternatywnym rozwiązaniem może być dodanie do wykresu średniej kroczącej, która pomagałaby lepiej oszacować kierunek trendu. W teorii takie rozwiązanie mogłoby wyeliminować błędne wskazania oscylatora MACD.
Kilka słów o wskaźnikach wchodzących w skład tej techniki. ADX jest wskaźnikiem określającym siłę trendu. Gdy jego odczyty są mniejsze od 20 to mamy do czynienia ze słabym trendem lub jego brakiem(chaotyczne poruszanie się rynku w wąskim przedziale cen). Gdy wskaźnik znajduje się powyżej 30 można mówić o silnym trendzie. Oczywiście wiele zależy od okresu przyjętego dla wskaźnika. ADX nie pokazuje kierunku trendu-tylko jego siłę.
Oscylator MACD (ang. Moving Average Convergence Divergence) opracowany został przez Geralda Appela i opublikowany po raz pierwszy w jego książce The Moving Average Convergence Divergence Trading Method. Jest to jeden z najpopularniejszych wskaźników, do dzisiaj szeroko stosowany na wielu rynkach. Jego konstrukcja jest bardzo prosta i sprowadza się do porównywania odległości między dwiema ruchomymi średnimi. Wartości dla poszczególnych średnich są dowolne, choć zasadniczo Gerald Apper zalecał stosowanie 12 okresów dla szybszej średniej oraz 26 dla średniej wolniejszej.
Założenia techniki „ADX&MACD” są proste. Wskaźnik ADX ma pokazywać czy trend istnieje, a MACD ma wskazywać jego kierunek. Gdy ADX zauważalnie wzrasta patrzymy na wykres MACD. Jeśli ten wskaźnik znajduje się w ujemnych obszarach, poruszając się w dół ,to możemy mówić o istnieniu trendu spadkowego. Trwa on do momentu załamania się wzrostów ADX i wystąpienia przeciwnego sygnały MACD.
Z trendem wzrostowym mamy do czynienia w odwrotnej sytuacji. Przy czym ADX nadal musi rosnąć, jako że jest to wskaźnik siły trendu-nie jego kierunku. Za kierunek odpowiadać będzie MACD. Gdy znajduje się w dodatnim obszarze wyraźnie rosnąc, to mówimy o trendzie wzrostowym na rynku.
Tyle teorii. W praktyce jednak tak jak i w każdej technice, tak i tu występują pewne ograniczenia. Podstawowe wady to konstrukcja obu wskaźników. ADX ma tendencję do opóźniania się względem wydarzeń rynkowych. MACD natomiast jest przede wszystkim oscylatorem. Będzie więc dawać złe sygnały w czasie długich i wyraźnych trendów. Przykład:
Rozwiązaniem jest odpowiedni dobór wartości wskaźników. W tym przykładzie MACD miał standardowe ustawienia, podczas gdy dla ADX było to (21,21). Nic nie stoi jednak na przeszkodzie aby poszukać takich ustawień, które sprawią że ta technika będzie użyteczna dla nas w tych przedziałach czasowym jakie preferujemy.
Alternatywnym rozwiązaniem może być dodanie do wykresu średniej kroczącej, która pomagałaby lepiej oszacować kierunek trendu. W teorii takie rozwiązanie mogłoby wyeliminować błędne wskazania oscylatora MACD.
Dodać komentarz
Pomyślnie zgłoszone
Dziękujemy. Ten komentarz został oznaczony dla moderatora.